Hoe is het nu met | Benjamin Li

Interview met: Benjamin Li, tentoongesteld in Villa Mondriaan in Benjamin Li en Jacco Olivier, 2014. Door Yvonne van Santen

Museum Villa Mondriaan heeft sinds de oprichting in 2013 talloze tentoonstellingen georganiseerd, waarbij het werk van Piet Mondriaan vaak werd gecombineerd met dat van opkomende talenten. Als hét museum voor coming-of-age staat de ontwikkeling van opkomende kunstenaars centraal. Mondriaan zelf zette zijn eerste stappen als kunstenaar in deze villa in Winterswijk, en net als hij bevinden veel hedendaagse kunstenaars zich in een cruciale fase van hun ontwikkeling. In dit interview blikken we terug: hoe gaat het nu met de opkomende talenten, waarvan in de afgelopen tien jaar werk te zien was in Museum Villa Mondriaan?

Ontwikkeling als kunstenaar
Hoe zijn jouw werk en artistieke visie -sinds je deelname aan de expositie in Villa Mondriaan- geëvolueerd?
Sinds mijn deelname aan de expositie in Villa Mondriaan met Te Koop, ben ik meer volwassen geworden; ik ben wat ouder en ben ander werk gaan maken. Ik kijk met plezier terug op mijn oude werk, maar voelde een urgentie om een andere afslag te nemen richting mijn huidige project. Tegenwoordig haal ik inspiratie uit de esthetiek en ontstaansgeschiedenis van Chinees-Indische restaurants, zowel persoonlijk als historisch.

Bijna heel mijn familie heeft gewerkt in Chinees-Indische restaurants. Ikzelf heb dit altijd heel erg van een afstand meegemaakt. Op latere leeftijd ontdekte ik de rijke geschiedenis van die Chinees-Indische restaurants, en hun betekenis voor de ontwikkeling van de eetcultuur in Nederland. Mijn roots en kennis van deze geschiedenis fascineerden mij tot het starten van een verzameling van afhaalmenukaarten en het fotograferen van unieke Chinees-Indische gerechten. Dit doe ik al sinds 2014. Door de jaren heen is mijn collectie uitgebreid met verzamelingen van suikerzakjes, ansichtkaarten en keramische objecten die verbonden zijn met (vergane) Chinees-Indische restaurants.

Welke obstakels ben je tegengekomen in je carrière, en wat beschouw je als je grootste mijlpaal tot nu toe?
Obstakels die ik hierin ben tegengekomen zijn vooral de afhankelijkheden en financiële schaarste van het kunstenaarschap. In veel situaties probeer je jezelf en ‘de ander’ te overtuigen van de urgentie van het maken van het werk, voordat er ook maar enig zicht is op een financiële stabiele uitkomst. Dat maakt het kunstenaarschap hard en soms eenzaam.

Aan de andere kant, wanneer bovenstaande wel lukt, geeft dat een voldaan gevoel. Mijn werk is door de jaren heen steeds meer omarmd vanuit verschillende kanten en leidde in 2023 tot een zeer succesvolle crowdfunding voor mijn publicatie Chin. Ind. Rest. Stickeralbum, die ik in 2024 in eigen beheer uitgaf. Naast de reguliere verkoop is mijn publicatie opgenomen in de collectie van verschillende musea en is het onlangs gekozen als een van de best verzorgde boeken van 2024.

De huidige kunstsector
Hoe ervaar je de kunstwereld op dit moment? Zijn er ontwikkelingen of trends die je als positief of juist uitdagend ervaart?
Zoals eerder benoemd, ervaar ik de kunstwereld als enigszins hard en eenzaam. Positieve ontwikkelingen zijn wel dat er steeds vaker een kunstenaarshonorarium beschikbaar is bij deelname aan tentoonstellingen en dat er organisaties zijn die zich bezighouden met het verbeteren van de positie van kunstenaars. Ook is er steeds meer bewustwording en plek voor onderwerpen en verhalen van vrouwelijke kunstenaars en makers met een andere achtergrond of afkomst. Ik juich dit toe, omdat het zorgt voor een eerlijker speelveld en een inclusievere gemeenschap.

Toekomstplannen
Waar droom je nog van als kunstenaar? Zijn er projecten of samenwerkingen die je graag zou willen realiseren?
Als ik kijk naar de toekomst, dan is er nog zoveel om van te dromen, zoals het maken van publicaties, of het aangaan van residenties waar ik mijn fascinatie voor eetculturen kan door ontwikkelen.

Er zijn wel al een aantal mooie projecten waar jullie naar uit kunnen kijken. In het najaar van 2025 exposeer in het Missiemuseum in Steyl, waar ik intervenieer en reageer op hun collectie bestaand uit objecten en opgezette dieren, meegenomen uit voormalige koloniën en tijdens missiereizen. In combinatie met mijn verzameling objecten van Chinees-Indische restaurants kan dit een interessante verbinding opleveren. Daarnaast is mijn publicatie Chin. Ind. Rest. Stickeralbum in het najaar te zien in het Stedelijk Museum, als onderdeel van de tentoonstelling De Best Verzorgde Boeken 2024.

Als je zelf een tentoonstelling mocht samenstellen met werk van opkomende kunstenaars anno 2025, wie zou er dan echt niet mogen ontbreken?
Als ik zelf een tentoonstelling mocht samenstellen zou ik de Thaise kunstenaar en wereldkampioen stamppot maken, Sankrit Kulmanochawong, uitnodigen. Hij gebruikt eten en grafisch ontwerp om licht te schijnen op culturele verschillen die vaak onopgemerkt blijven.

Ook de Amerikaans-Chinese fotograaf Tyler Chan mag niet ontbreken. Hij is nu al erg goed, terwijl hij nog op de academie zit en erg jong is. Wat wij delen is dat wij begaan en bewust zijn met onze afkomst, daar proberen we kracht uit te halen in het maken van werk.

Dit artikel is verschenen in het Vriendenmagazine van Museum Villa Mondriaan nr. mei 2025