zonnebrink 4, 7101 nc winterswijk

Vrijwilligersverhalen

Foto's door Rehaab Al Khazraji

Gerard ten Barge

(oktober 2016)

Wanneer de verlatenheid van ‘’achter de geraniums’’ zich aandient, dan pas realiseer ik mij welke kloof mijn sociaal leven bedreigt. Mijn jeugdjaren van buffelen in de bouw, de latere omscholing (naast fulltime werk) langs vele jaren van gestapelde avondopleidingen en de toch redelijk complexe banen in diverse geledingen van zorg, welzijn en onderwijs, brachten mij uiteindelijk daar waar ‘’rust jouw recht’’ heet: mijn pensioen. Het door anderen voorspelde genieten daarvan, bleek voor mij al gauw ook een keerzijde te hebben: een druk bezet leven maakte plaats voor die gevreesde gapende kuil van het "nutteloze".

Dan rijst de vraag: "hoe vind ik hierin mijn balans?". Vrijwilliger worden ligt dan misschien wel erg voor de hand. Probleem is echter wel: wat past bij mij, wat wil ik nog en wat wil ik vooral niet meer? Hoe kan ik mij, met mijn achtergrond, op een prettige manier ergens voor inzetten, en waar? Mijn belangstelling voor kunst in het algemeen en de schilderkunst in het bijzonder was, mede door mijn intensieve zoektocht binnen het maatschappelijk bestaan, nogal onderbelicht gebleven. Maar dan, begin 2014, verschijnt in de weekendkrant een mooi artikel over Villa Mondriaan in Winterswijk. Daarin worden ook vrijwilligers gevraagd. Hier begint een nieuw hoofdstuk in mijn leven: een sluimerende hobby krijgt hier handen en voeten. Na enkele informatieve gesprekken (hoe leuk kan ‘’solliciteren’’ zijn?) werd ik op 14 maart 2014 een echte ‘’surveillant’’ in een heus en prachtig museum.

Werken in de Villa betekent gasten verwelkomen aan de balie, gedurende de openingstijden toezicht houden op kunstwerken en gebouwen, maar ook samen met andere vrijwilligers bezoekers een aangenaam verblijf bieden in de zalen. Het liefst begeef ik mij op ‘’de vloer’’. Daar komen mensen immers in contact (liever niet letterlijk!) met waarvoor ze komen: kunstwerken. De zeer uiteenlopende reacties van bezoekers, en soms de daaruit voortvloeiende gesprekken, maken voor mij elke dienst weer de moeite waard. Wat ik ook leuk vind is het ombouwen: het helpen aanpassen van ruimtes voor een nieuw op te zetten expositie. Zo ook hebben wij, Hajrula, Mohamed, Koos en ik, onlangs samen in een van de gebouwen het atelier een flinke opknapbeurt gegeven. Waarom ik dit weleens mijn ‘’droombaan’’ noem, heeft alles te maken met het verschil met de echte banen die ik had: geen grote fysieke belasting en geen stress. Ook niet te vergeten is de altijd relaxte sfeer die er hangt op deze werkvloer in contacten met collega-vrijwilligers en vaste medewerkers. De doorgaans enthousiaste, tevreden bezoekers maken mij zo trots op ‘’ons’’ museum dat ik het daardoor niet zelden ook een beetje beschouw als het mijne. Niet onbelangrijk voor mij is hoe onze inzet wordt gewaardeerd door middel van menig gezellige vrijwilligersavond. Deze mis ik dan ook zelden.

Evelien Hengeveld

(oktober 2016)

Harde housemuziek draaien in de museumzalen van Villa Mondriaan doe ik graag. Niet voor mezelf, maar wel voor een groep kinderen die ‘Villa M’ komen bezoeken voor een educatieve ochtend met onze zelf ontwikkelde leskist. Ik vraag de kinderen waarom er geen muziek draait in de zalen. Bij het boodschappen doen worden we toch ook altijd vergezeld door een leuk muziekje? Nee met schilderijen is dat héél anders, dat snappen de kinderen ook heus wel. Het levert altijd blije en verbaasde gezichten op als ik deze activiteit doe en dat is één van de vele redenen waarom ik werken in Villa Mondriaan zo leuk vind.

In 2013 kwam ik in Villa Mondriaan terecht bij gebrek aan kunstzinnige bezigheden in m’n dagelijks leven. Als afgestudeerd docent beeldende kunst werk ik al een aantal jaar in een ziekenhuis en helaas vallen schilderen en beeldhouwen daar niet onder de dagelijkse gang van zaken, dus zocht ik het elders in de vorm van vrijwilligerswerk. Ik bevond mij tussen de eerste lading vrijwilligers die dit museum zou aannemen. Onze taken waren onder andere surveilleren in de zalen, de kassa bedienen en audiotours uitdelen. Een tijd lang vond ik dit best oké om te doen, maar het was toch niet helemaal hoe ik het me had voorgesteld. Ik liet een paar keer vallen dat ik een kunstzinnige achtergrond heb en gelukkig kon ik daarmee snel aan de slag in de net opgestarte educatieve sector van dit museum.

Sindsdien heb ik onder andere meegeholpen aan de ontwikkeling van de leskist waarmee we kinderen door het museum begeleiden met leuke vragen en opdrachten. Daarnaast geef ik workshops, kinderrondleidingen en begeleid ik eens in de zoveel tijd een kinderfeestje. Zelf mag ik ook creatief bezig zijn door folders, flyers en opdrachten vorm te geven. Op dit moment maak ik een animatiefilm voor de introductie van het lesprogramma Reis naar Abstractie. Hele leuke werkzaamheden die ik heel graag doe en hopelijk nog lang mag blijven doen.

Joke Koobs

(oktober 2016)

Mijn naam is Joke Koobs. Ik werk als vrijwilliger bij Villa Mondriaan. Meestal werk ik als suppoost, maar soms sta ik ook wel achter de kassa. Jarenlang heb ik met veel plezier in de zorg gewerkt. Ik vind het prettig om met mensen te werken. Toen ik met pensioen ging, wilde ik wel eens iets anders doen. Maar wat wist ik nog niet. Via een vriendin kwam ik in aanraking met Villa Mondriaan. Zij was al vanaf het begin betrokken bij het museum. Ze was zo enthousiast, dat ze mij overgehaald heeft.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet veel wist van Mondriaan, maar kunst heeft mij altijd wel gefascineerd. Nu kan ik zeker zeggen dat ik er geen moment spijt van heb. In de loop der jaren heb ik veel kennis van Mondriaan in het bijzonder en kunst in het algemeen bijgespijkerd. Dat vind ik een hele verrijking. Er zijn ook steeds weer nieuwe tentoonstellingen in het museum. Om mensen goed rond te kunnen leiden, verdiep ik me er altijd in. Mijn kennis wordt daardoor ook breder.

In het museum werken we met veel vrijwilligers. Het is een hele leuke groep. We hebben een best hechte band met elkaar. Doordat we samen een gemeenschappelijke interesse hebben, is er al snel een klik. We vinden het allemaal belangrijk om het museum draaiende te houden en zoveel mogelijk mensen te kunnen laten genieten van het moois dat Mondriaan te bieden heeft. Zonder te overdrijven kun je wel stellen dat Villa Mondriaan Winterswijk (mede) op de kaart heeft gezet. Natuurlijk kenden veel mensen Winterswijk om de prachtige natuur. In de zomer zitten de campings vol met mensen die de natuur fietsend of wandelend ontdekken. Maar steeds meer zien we dan ook mensen die een bezoekje aan het museum brengen. Een bezoek aan Winterswijk is niet af zonder in Villa Mondriaan te zijn geweest. Ik heb het prima naar mijn zin daar en hoop er nog lang als vrijwilliger rond te mogen lopen!

Marie Anne de Jonge

(september 2016)

In het voorjaar van 2013 zou er een nieuw museum opengaan in Winterswijk voor vier maanden per jaar. Het kreeg de naam Villa Mondriaan, met vroege kunst van Piet, omdat hij hier als kind woonde en zijn vroege werk hier ontstaan is. Ik was vrijwilliger bij de Tricot. Dit was een expositieruimte voor moderne kunst in Winterswijk, maar deze ging helaas failliet. Daarna nog echt gesolliciteerd (en dat als vrijwilliger) bij Elisabeth en Loes en natuurlijk werd ik oké bevonden; de toelatingseisen waren streng.

Een paar weken later een dagje met de bus naar Den Haag (teambuilding). Een bus vol nieuwe vrijwilligers en veel voorlichting in het Haags gemeentemuseum over veiligheid, Piet Mondriaan en een welkom door Wim van Krimpen. Het item veiligheid was voor een aantal mensen wel even slikken, er blijkt heel veel fout te kunnen in een museum. De groep was wel heel gemotiveerd daarna. Toch was mijn gevoel voor Villa Mondriaan nog wel behoorlijk abstract, wat er nu precies van mij verwacht werd bleef nog steeds vaag. Twee dagen voor de opening kregen we een rondleiding. Dat viel tegen, want het was een enorme puinhoop. Hoezo openingsdagen twee dagen later? Het lukte toch en vanaf dat moment ging ik ook mijn dienstjes draaien.

Het was nog best wel een sprong in het duister voor mij en mijn medevrijwilligers, alles was nieuw en er ging best wat mis. Ook de technische kinderziektes ontbraken niet, maar ach, een vriendelijke lach naar de bezoekers doet wonderen. Mijn eerste dienst was gelijk achter de kassa en er stond een rij tot buiten, terwijl de kassa gek deed. Maar toch, een beetje warm kreeg ik het wel. Later kun je er wel om lachen. Een paar keer was ik hondenoppas. Een keer van een zeer brave goed opgevoede gepensioneerde hulphond, die zeer dorstig was en gelijk een bak water leegslobberde. Deze hond heeft heerlijk naast mij liggen slapen. Ook eens een heel jonge bulterriër, een redelijk ongeleid projectiel, maar aangezien ik ook kynologisch instructeur ben, had ik deze hond tot enorme verbazing en bewondering van zijn baasjes gelijk rustig. Ook deze hond heeft heerlijk geslapen naast mij. Regelmatig passen wij ook op koffers en enorme rugzakken die niet in de kluisjes passen, dit wordt zeer gewaardeerd door onze gasten. De leuke ‘Piet Is Jarig’-weekenden die er elk jaar weer zijn, al die bezoekers en hard werken voor de vrijwilligers. Ook leuk om kinderen te helpen die er niet uitkomen met hun speurtocht, ze een duwtje in de goede richting geven. Het is toch leuk als zij alles kunnen oplossen.

Ook de contacten met de bezoekers zijn leuk, soms komen mensen binnen en dan zijn ze nogal kritisch. De kunst is om dan vriendelijk en beleefd te blijven en deze mensen aan het eind van de tour weer te zien. Dan blijken ze heel enthousiast te zijn en heel lovend over het vriendelijke ontvangst. Tja, daar doe ik het dan wel voor. Tenslotte ben je het visitekaartje van de Villa.

Ook het surveilleren op de zalen is leuk, ook daar krijg je de meest uiteenlopende vragen. Van ‘’waar gaat de expositie verder?’’ tot ‘’hoe werkt de audiotour?’’. Soms zijn er ook leuke gesprekken over Piet Mondriaan, dat mensen dan zelf schilderen of dat ze op vakantie zijn en bewust naar Villa Mondriaan toe zijn gekomen. Te lang op zaal staan is wel een beetje koud, ik moet me er dan wel op kleden en af en toe even de Villa in of helpen met de audiotours uitdelen. Dat is wel prettig om weer een beetje warm te worden.

In ruim drie jaar heb ik al vele junior-directeuren zien komen en gaan en altijd is het gezellig. Je ziet ze vaak een beetje bleu, maar dat is er al snel af.

Het museum is in ruim drie jaar tijd een heel volwassen museum geworden. Het wordt steeds professioneler, maar het blijft wel iets persoonlijks. Als vrijwilliger ben je geen nummer. Ik voel me ook gewaardeerd voor het dat ik doe en dat werk is nog steeds heel leuk, omdat geen dienst hetzelfde is. Ik heb al met zo veel verschillende mensen gewerkt. En ook zo veel mensen leren kennen. De steeds wisselende exposities nodigen uit om je te verdiepen in de kunst, dit doe ik ook al jaren bij de Vrije Academie. Voorlopig blijf ik zeker nog met plezier mijn dienstjes draaien.

Bert de Maar

(augustus 2016)

Net het Volksfeestweekend gehad. Twee dagen de vlag uit! Vanavond krijg ik de sleutels weer en open en ik sluit  a.s. dinsdag en woensdag. Elke maand voor mij wel tien dagen dienst als beheerder. Lijkt veel, maar in 2013 is er vanaf de opening maar één beheerder en dat ben ik. Wekenlang alle dagen en alle weekenden moet wel, maar dat is niet te doen!

Gevraagd hebben ze me, omdat werken als vrijwilliger bij de Tricot blijkbaar opviel.  De Tricot had op de begane grond een prachtige tentoonstellingsruimte voor moderne kunst, met ongeveer om de twee maanden een nieuwe tentoonstelling. Weinig bezoekers, maar een fijne groep vrijwilligers die nu nog zo af en toe contact met elkaar hebben. Van lampen verwisselen promoveer ik naar schilderijen ophangen en die later weer inpakken. In de vrijwilligersvergadering het initiatief genomen voor een tentoonstelling met Winterswijkse kunstenaars. Vijfentwintig heb ik bezocht en met twaalf  hebben we een heel succesvolle tentoonstelling. Net op tijd want nu is het... verleden tijd!

Vervolgens heb ik bij “Stad Münster” koffie gedronken en gepraat met Wim van Krimpen. Meteen door naar de Villa, waar in nr. 2 en nr. 4 met man en macht werd gewerkt. Eén grote bouwplaats waar overal wel iemand aan het werk is! Vanaf 6 uur is de opzichter er en die sluit ook 's avonds weer af. Al voor de opening in mei 2013 ben ik er overdag. Maak zo kennis met de eerste Junior-directeuren Anne en Margriet. Net op tijd is alles af. De opening is een happening. De goede contacten van het Bestuur en directeur Wim hebben Prinses Beatrix kunnen strikken om haar eerste officiële opening  te verrichten na haar troonsafstand. Uren van tevoren controleren beveiligers werkelijk alle ruimtes.

Door het WC-raampje in nr. 4 moet een houtschroef. Stel je voor dat...! Overal waar de prinses gaat moet ik mee, want.... ik heb de sleutels. De onthulling van Jantje in de zeer volle benedenzaal  maak ik dus ook mee. Hare Koninklijke Hoogheid kiest voor de lift om de bovenzaal te bezoeken. Wim drukt wel op de kop, we horen de “klik” meerdere keren, maar de lift gaat niet. Het hele gezelschap gaat dan via de trap. Later blijkt dat de stopknop per ongeluk is ingedrukt. Even weer indrukken en de blokkade zou zijn opgeheven. Nieuwigheid en alles moet even wennen.

Heel lang met Jens de diensten verdeeld, waarna Bas erbij is gekomen.  Met een trio is het een heel gedoe om de maandroosters te maken. Chris heeft heel lang de techniek gedaan op de maandag en daar is gelukkig Jaap voor gekomen. Met vaste dagen voor Fred op donderdagen Frans op vrijdag is het voor iedereen duidelijk wie er beheerder is.

Voor de duidelijkheid zet ik mijn fiets tegen de pui bij de dienstingang. Bij de opening moest ik op het laatst nog toiletpapier halen en heb dus ook in de haast mijn fiets daar neergezet. Kom ik buiten... Fiets weg! De agenten die de boel buiten in de gaten hielden vonden dat maar niks zo’n fiets daar!